→ مواعظسعدی
سعدی
مثنویات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱ - در پند و اخلاقای چشم و چراغ اهل بینش←شمارهٔ ۲همه را ده چو می‌دهی موسوم←شمارهٔ ۳عدل و انصاف و راستی باید←شمارهٔ ۴نظر کن درین موی باریک سر←شمارهٔ ۵نخست اندیشه کن آنگاه گفتار←شمارهٔ ۶چه نیکو گفت ابراهیم ادهم←شمارهٔ ۷یکی را دیدم اندر جایگاهی←شمارهٔ ۸چه سرپوشیدگان مرد بودند←شمارهٔ ۹نکویی گرچه با ناکس نشاید←شمارهٔ ۱۰نمیرد گر بمیرد نیکنامی←شمارهٔ ۱۱هیچ دانی که چیست دخل حرام←شمارهٔ ۱۲نشنیدم که مرغ رفته ز دام←شمارهٔ ۱۳زخم بالای یکدگر بزنند←شمارهٔ ۱۴چه رند پریشان شوریده بخت←شمارهٔ ۱۵دشنام تو سر به سر شنیدم←شمارهٔ ۱۶دانی چه بود کمال انسان؟←شمارهٔ ۱۷سگ بر آن آدمی شرف دارد←شمارهٔ ۱۸غم نه بر دل که گر نهی بر کوه←شمارهٔ ۱۹سخن زید نشنوی بر عمرو←شمارهٔ ۲۰همه فرزند آدمند بشر←شمارهٔ ۲۱همه دانند لشکر و میران←شمارهٔ ۲۲اگر هوشمندی مکن جمع مال←شمارهٔ ۲۳این دغل دوستان که می‌بینی←شمارهٔ ۲۴هر که را باشد از تو بیم گزند←شمارهٔ ۲۵هر که بی‌مشورت کند تدبیر←شمارهٔ ۲۶ای پسندیده حیف بر درویش←شمارهٔ ۲۷برگزیدندت ای گل خرم←شمارهٔ ۲۸قیمت عمر اگر بداند مرد←شمارهٔ ۲۹خری از روستاییی بگریخت←شمارهٔ ۳۰حرص فرزند آدم نادان←شمارهٔ ۳۱ - حکایتپیری اندر قبیلهٔ ما بود←شمارهٔ ۳۲سپاس و شکر بی‌پایان خدا را←شمارهٔ ۳۳حدیث پادشاهان عجم را←شمارهٔ ۳۴حرامش باد بدعهد بداندیش←شمارهٔ ۳۵سلطان باید که خیر درویش←شمارهٔ ۳۶آنکه هفت اقلیم عالم را نهاد←شمارهٔ ۳۷دوام دولت اندر حق شناسی‌ست←شمارهٔ ۳۸کتاب از دست دادن سُست‌رایی‌ست←شمارهٔ ۳۹الا تا ننگری در روی نیکو←شمارهٔ ۴۰جوان سخت رو در راه باید←
۱ از ۲صفحهٔ بعد ←