→ دیوان اشعارپروین اعتصامی
پروین اعتصامی
مثنویات، تمثیلات و مقطعات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱۶۱ - هرچه بادابادگفت با خاک، صبحگاهی باد←شمارهٔ ۱۶۲ - همنشین ناهموارآب نالید، وقت جوشیدن←شمارهٔ ۱۶۳ - یاد یارانای جسم سیاه مومیائی←شمارهٔ ۱۶۴ - قطعهای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدی←شمارهٔ ۱۶۵ - این قطعه را در تعزیت پدر بزرگوار خود سروده‌امپدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل←شمارهٔ ۱۶۶ - این قطعه را برای سنگ مزار خودم سروده‌اماینکه خاک سیهش بالین است←شمارهٔ ۱۶۷ - قطعهما نیز در دیار حقیقت، توانگریم←شمارهٔ ۱۶۸ - قطعه مرد پندارند پروین را، چه برخی ز اهل فضلاز غبار فکر باطل، پاک باید داشت دل←شمارهٔ ۱۶۹ - قطعهگر شمع را ز شعله رهائی است آرزو←شمارهٔ ۱۷۰ - قطعهبی‌رنج، زین پیاله کسی می نمی‌خورد←شمارهٔ ۱۷۱ - بیتخیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اول←شمارهٔ ۱۷۲ - بیتبکوش و دانشی آموز و پرتوی افکن←شمارهٔ ۱۷۳ - بیتدل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکن←شمارهٔ ۱۷۴ - بیتطائری کز آشیان، پرواز بهر آز کرد←شمارهٔ ۱۷۵ - بیتبا قضا، چیره زبان نتوان بود←شمارهٔ ۱۷۶ - بیتدور جهان، خونی خونخوارهاست←شمارهٔ ۱۷۷ - ابیات پراکندهخیال کژ به کار کژ گواهی است←شمارهٔ ۱۷۸ - بیتسزای رنجبر گلشن امید، بس است←شمارهٔ ۱۷۹ - بیتبه رهنمایی چشم، این ره خطا رفتم←شمارهٔ ۱۸۰ - زن در ایرانزن در ایران، پیش از این گویی که ایرانی نبود←شمارهٔ ۱۸۱ - جوجهٔ نافرمان شاعر نامشخصدوست گرامی آقای رضا سیمی این شعر را برای گنجور ارسال کرده‌اند که به گفتهٔ ایشان در کتابهای فارسی بچه‌ها چاپ شده بوده و بزرگترها از آن خاطره دارند و طبق نقل ایشان شاعر آن خانم اعتصامی است. منتهی برای این انتساب هنوز مدرک معتبری پیدا نکرده‌ایم.←
→ صفحهٔ قبل۵ از ۵