→ دیوان اشعارپروین اعتصامی
پروین اعتصامی
مثنویات، تمثیلات و مقطعات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱۲۱ - گرگ و سگپیام داد سگ گله را، شبی گرگی←شمارهٔ ۱۲۲ - گرگ و شبانشنیدستم یکی چوپان نادان←شمارهٔ ۱۲۳ - گره گشایپیرمردی، مفلس و برگشته بخت←شمارهٔ ۱۲۴ - گریهٔ بی سودباغبانی، قطره‌ای بر برگ گل←شمارهٔ ۱۲۵ - گفتار و کرداربه گربه گفت ز راه عتاب، شیر ژیان←شمارهٔ ۱۲۶ - گل بی عیببلبلی گفت سحر با گل سرخ←شمارهٔ ۱۲۷ - گل پژمردهصبحدم، صاحبدلی در گلشنی←شمارهٔ ۱۲۸ - گل پنهاننهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفت←شمارهٔ ۱۲۹ - گل خودروبطرف گلشنی، در نوبهاری←شمارهٔ ۱۳۰ - گل سرخگل سرخ، روزی ز گرما فسرد←شمارهٔ ۱۳۱ - گل و خاردر باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خار←شمارهٔ ۱۳۲ - گل و خاکصبحدم، تازه گلی خودبین گفت←شمارهٔ ۱۳۳ - گل و شبنمگلی، خندید در باغی سحرگاه←شمارهٔ ۱۳۴ - گلهٔ بیجاگفت گرگی با سگی، دور از رمه←شمارهٔ ۱۳۵ - گنج ایمننهاد کودک خردی بسر، ز گل تاجی←شمارهٔ ۱۳۶ - گنج درویشدزد عیاری، بفکر دستبرد←شمارهٔ ۱۳۷ - گوهر اشکآن نشنیدید که یک قطره اشک←شمارهٔ ۱۳۸ - گوهر و سنگشنیدستم که اندر معدنی تنگ←شمارهٔ ۱۳۹ - لطف حقمادر موسی، چو موسی را به نیل←شمارهٔ ۱۴۰ - مادر دوراندیشبا مرغکان خویش، چنین گفت ماکیان←شمارهٔ ۱۴۱ - مرغ زیرکیکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامی←شمارهٔ ۱۴۲ - مست و هشیارمحتسب، مستی به ره دید و گریبانش گرفت←شمارهٔ ۱۴۳ - معمار ناداندید موری طاسک لغزنده‌ای←شمارهٔ ۱۴۴ - مناظرهشنیده‌اید میان دو قطره خون چه گذشت←شمارهٔ ۱۴۵ - مور و ماربا مور گفت مار، سحرگه بمرغزار←شمارهٔ ۱۴۶ - نا آزمودهقاضی بغداد، شد بیمار سخت←شمارهٔ ۱۴۷ - نا اهلنوگلی، روزی ز شورستان دمید←شمارهٔ ۱۴۸ - ناتوانجوانی چنین گفت روزی به پیری←شمارهٔ ۱۴۹ - نامه به نوشیروانبزرگمهر، به نوشین‌روان نوشت که خلق←شمارهٔ ۱۵۰ - نشان آزادگیبه سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنی←شمارهٔ ۱۵۱ - نغمهٔ خوشه‌چیناز درد پای، پیرزنی ناله کرد زار←شمارهٔ ۱۵۲ - نغمهٔ رفوگرشب شد و پیرِ رفوگر ناله کرد←شمارهٔ ۱۵۳ - نغمهٔ صبحصبح آمد و مرغ صبحگاهی←شمارهٔ ۱۵۴ - نکته‌ای چندهر که با پاکدلان، صبح و مسا‌یی دارد←شمارهٔ ۱۵۵ - نکوهش بیجاسیر یک روز طعنه زد به پیاز←شمارهٔ ۱۵۶ - نکوهش بی‌خبرانهمای دید سوی ماکیان بقلعه و گفت←شمارهٔ ۱۵۷ - نکوهش نکوهیدهجُعل پیر گفت با انگشت←شمارهٔ ۱۵۸ - نوروزسپیده‌دم، نسیمی روح‌پرور←شمارهٔ ۱۵۹ - نهال آرزوای نهال آرزو، خوش زی که بار آورده‌ای←شمارهٔ ۱۶۰ - نیکی دلای دل، اول قدم نیکدلان←