→ عرفیعرفی
عرفی
قطعات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱ - ذوق دریوزه!نه از آن دیر بخشد ایزد کام←شمارهٔ ۲ - درشکایت از ابناء روزگاردنیا طویله ایست پر از جنس چارپای←شمارهٔ ۳ - ستایشنشسته بودم ودی در وثاق می گفتم←شمارهٔ ۴ - سخن در وصف خویشتنآن باغ داغ پررر آذر طبیعتم←شمارهٔ ۵ - رفع تهمتتهمت فسق بمن کرد یکی کفراندیش←شمارهٔ ۶ - ظل یزداندی شنیدم کز سمند افتاد آن کاندر رهش←شمارهٔ ۷ - نحوست طالععرفی بحیرت از فلک ظالمم کز او←شمارهٔ ۸ - فراز و نشیباندر این بزم از دوکس شرمنده ام دائم که باز←شمارهٔ ۹ - درشکایت روزگارعرفی آغاز گریه کن شاید←شمارهٔ ۱۰ - درتهنیت تولد فرزند ممدوحصد شکر که فخر دوده جاه←شمارهٔ ۱۱ - خفض جناحملاف عرفی از این ترهات و ژاژ مخای←شمارهٔ ۱۲ - سعدی و عرفیدی کسی گفت که سعدی گهراندوز سخن←شمارهٔ ۱۳ - باغ وصلبیا ای بخت سرگردان و بنشین←شمارهٔ ۱۴ - مطایبهای که از تهمت مؤثر تو←شمارهٔ ۱۵ - ذوق غزلعرفی نه ارث و کسب و نه زرق و نه حرص و آز←شمارهٔ ۱۶ - قدرت طبعسخن شناسا گربیت بنده رد کردی←شمارهٔ ۱۷ - نشاه دلهیچ دل راه بر درش نسپرد←شمارهٔ ۱۸ - مهمان وعظای بلهوس که آمده میهمان وعظ←شمارهٔ ۱۹ - بخل بی نهایتهمدمی دارم بسی خوش صحبت اما گرسنه←شمارهٔ ۲۰ - آخرین سخنفسانه ای بشنو عرفی از من بیمار←شمارهٔ ۲۱ - آزمایشزهر هنر که زنم لاف ، امتحان شرط است←شمارهٔ ۲۲ - حسن تعبیرخدایگانا ! دی بی تو در وثاق امید←شمارهٔ ۲۳ - عید صیامصباح عید صیامی برغبت عرفی←شمارهٔ ۲۴ - طباخ بهشتشرم بادت گفته ای عرفی فلانرا خام گفت←شمارهٔ ۲۵ - صلح و جنگعرفی نصیحت کنمت گوش دار ، گوش←شمارهٔ ۲۶ - برهان وسواسای قوی برهان وسواست علیکم بالسکوت←شمارهٔ ۲۷ - درصفت اسبشاهنشها ! حقیقت اسبی که داده ای←شمارهٔ ۲۸ - ملازم شعراگر ملازم شعرم مدان که بی خبرم←شمارهٔ ۲۹ - گریه بی اثرچه گویمت که نیرزد بگفتگو«عرفی»←شمارهٔ ۳۰ - شکوائیهشعر فخر و شاعران ننگین ز فرط حرص و آز←شمارهٔ ۳۱ - ذکر مفاخرمنم عرفی امروز کز کشت طبعم←شمارهٔ ۳۲ - توبیخای که درآئینه ام خود راسیه رو دیده ای←شمارهٔ ۳۳ - اعتذاراز خجلت این گنه که عفوش←شمارهٔ ۳۴ - لطف قیاسبحضرت تو مرا نسبتی است عرض کنم←شمارهٔ ۳۵ - حسن یوسفبدون معنی اگر حسن یوسفی داری←شمارهٔ ۳۶ - خطاب به حکیم ابوالفتحبحر هنر ، حکیم ابوالفتح ، کان فضل←شمارهٔ ۳۷ - محمل گلای وفا پیشه یار هم مشرب←شمارهٔ ۳۸ - لطیفهلطیفه ای زسر صدق گویمت «عرفی»←شمارهٔ ۳۹ - سخن ناشنیدهشنیده ام که بشوخی بر آن سری عرفی←