→ دیوان رباعیاتاوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۱۲۱ای از پی دیدنت منوّر چشمم←شمارهٔ ۱۲۲آن را که فراموش نئی یادش کن←شمارهٔ ۱۲۳در حضرت تو صدق و نیاز آوردم←شمارهٔ ۱۲۴ای از پی لطف تو دل من نگران←شمارهٔ ۱۲۵ای از کرم تو خلق را امن و امان←شمارهٔ ۱۲۶استاد چو صانع آمد و چابک دست←شمارهٔ ۱۲۷خاصیت قرآن تو ندانی شاید←شمارهٔ ۱۲۸بگذر زمکان و کون عالم به طلسم←شمارهٔ ۱۲۹ - نعت النبوةفرمان ده ملک انبیا کیست؟ تویی←شمارهٔ ۱۳۰ - نعت النبوةصدری که چو بدر کرد عالم انور←شمارهٔ ۱۳۱ - نعت النبوةمن خود به چه دل زنم دم سودایش←شمارهٔ ۱۳۲ - نعت النبوةجز در غم تو شادی من نفزاید←شمارهٔ ۱۳۳ - امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه صلوات اللهای نسخهٔ نامهٔ الهی که تویی←شمارهٔ ۱۳۴ - امیرالمؤمنین حسن علیه صلوات اللهای گوهر فضل و علم و دریای علوم←شمارهٔ ۱۳۵ - امیرالمؤمنین حسین علیه صلوات اللهای آنکه چو تو شهی زمانه بنزاد←شمارهٔ ۱۳۶ - امیرالمؤمنین حسن علیه صلوات اللهای ماه زحسن خلق تو یافته بهر←شمارهٔ ۱۳۷ - التّوکّلاو را خواهی از زن و فرزند ببُر←شمارهٔ ۱۳۸ - التّوکّلعشّاق به فضل آشنایان تواند←شمارهٔ ۱۳۹ - التّوکّلرزّاق یکی است هر که جز او مرزوق←شمارهٔ ۱۴۰ - الرّضا و التّسلیماقسمت بمن رجوت ان یدنیکم←شمارهٔ ۱۴۱ - الرّضا و التّسلیمتقدیر چو سابق است تعلیم چه سود←شمارهٔ ۱۴۲ - الرّضا و التّسلیمخواهی که خدا هرچ نکو با تو کند←شمارهٔ ۱۴۳ - الرّضا و التّسلیمجز حق حَکَمی که حکم را شاید نیست←شمارهٔ ۱۴۴ - الرّضا و التّسلیمراضی چو نئی بدانچ او با تو کند←شمارهٔ ۱۴۵ - الرّضا و التّسلیمایزد همه کار بد و نیکو داند←شمارهٔ ۱۴۶ - الرّضا و التّسلیمآنجا که سعادت است چه تسبیح و چه چنگ←شمارهٔ ۱۴۷ - الرّضا و التّسلیمگر هست سعادتت چه شکّر چه شرنگ←شمارهٔ ۱۴۸ - الرّضا و التّسلیممی کن ستمی و هر چه بادا بادا←شمارهٔ ۱۴۹ - الرّضا و التّسلیمگر کِشتهٔ ما غم آورد غم دِرَویم←شمارهٔ ۱۵۰ - الرّضا و التّسلیمتو بر دل من حکم روانی می کن←شمارهٔ ۱۵۱ - الرّضا و التّسلیمتو به دانی دوای جانم کردن←شمارهٔ ۱۵۲ - الرّضا و التّسلیمتا بتوانم به ترک غمها سازم←شمارهٔ ۱۵۳ - الرّضا و التّسلیمای دل نه همه ساله شکر باید خورد←شمارهٔ ۱۵۴ - الرّضا و التّسلیمچون از خُم تست می چه صافی و چه درد←شمارهٔ ۱۵۵ - الرّضا و التّسلیمای گشته به اسباب غمت جانم شاد←شمارهٔ ۱۵۶ - الرّضا و التّسلیمچون کار زاندازه نخواهد افزود←شمارهٔ ۱۵۷ - الرّضا و التّسلیمبا قوّت پیل مور می باید بود←شمارهٔ ۱۵۸ - الرّضا و التّسلیمایّام دلم گرچه به غم می گذرد←شمارهٔ ۱۵۹ - الرّضا و التّسلیمتا من باشم زپیش رویت نشوم←شمارهٔ ۱۶۰ - الرّضا و التّسلیمگر یار جفا کند پسندیدهٔ ماست←