→ دیوان اشعارفرخی یزدی
فرخی یزدی
رباعیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۲۴۱یاران ز می غرور، مستی نکنید←شمارهٔ ۲۴۲ای توده بی صدا خموشی نکنید←شمارهٔ ۲۴۳ای دوده جم قیام یکباره کنید←شمارهٔ ۲۴۴قمری سخن از سرو چمن می گوید←شمارهٔ ۲۴۵ - سردار سپهاسرار نهفته گر نگفتی بهتر←شمارهٔ ۲۴۶ - در مورد رأی اعتماد مجلس به دولت قوامای سست عقیده، سخت شادی دیگر←شمارهٔ ۲۴۷ای غافل نشناخته زنگی از حور←شمارهٔ ۲۴۸ - در انتقاد از دادگستریاین خانه ویرانه که تا نفخه صور←شمارهٔ ۲۴۹از بهر مجازات و مکافات وزیر←شمارهٔ ۲۵۰ای مرد جوان، تجربه از پیر بگیر←شمارهٔ ۲۵۱ - در مورد انتخاباتصندوق دهن بسته درش چون شد باز←شمارهٔ ۲۵۲ - درباره شکست قیام خیابانیطوفان بشنو چو نی، نوای تبریز←شمارهٔ ۲۵۳دهقان پسر کارگری کهنه لباس←شمارهٔ ۲۵۴گل نیست دلم که رنگ و بو خواهد و بس←شمارهٔ ۲۵۵در مملکت انقلاب می باید و بس←شمارهٔ ۲۵۶شهزاده آزاد چو شد حارس فارس←شمارهٔ ۲۵۷ای دل تو همیشه راه حق پوی و مترس←شمارهٔ ۲۵۸امروز که گشته هر غمینی دلخوش←شمارهٔ ۲۵۹با کجروی خلق جعلق خوش باش←شمارهٔ ۲۶۰ای دوست به فکر جنگجوئی کم باش←شمارهٔ ۲۶۱از درد و غم زمانه افسرده مباش←شمارهٔ ۲۶۲در بیشه دهر، شیر با دندان باش←شمارهٔ ۲۶۳ای خامه راست رو حقیقت جو باش←شمارهٔ ۲۶۴در پای گلی شبی نهاده سر خویش←شمارهٔ ۲۶۵تنها نه منم غمین برای دل خویش←شمارهٔ ۲۶۶ - یعنی کشکموقعی که یکی از دوستان فرخی (آقای رضای گلشن یزدی) برای خداحافظی نزد وی رفته بود از مرحوم فرخی می پرسد که اگر در یزد فرمایشی دارید انجام دهم. فرخی در جواب می گوید قلم را از جیب در بیاور و یادداشت کن تا بگویم و رباعی ذیل را بالبداهه گفت:←شمارهٔ ۲۶۷چون عامل ماضی است منصورالملک←شمارهٔ ۲۶۸از یک طرفی مجلس ما شیک و قشنگ←شمارهٔ ۲۶۹آن رند دغل بازگه با مکر و حیل←شمارهٔ ۲۷۰کابینه اگر بود ز بحران تعطیل←شمارهٔ ۲۷۱ماده تاریخ ذیل را به مناسبت قتل میرزاده عشقی مدیر روزنامه قرن بیستم و شاعر شهید آزادی‌خواه ایران سروده است←شمارهٔ ۲۷۲ - درباره قوام‌السلطنه و وثوق‌الدولهبدبختی ایران ز دو تن یافت دوام←شمارهٔ ۲۷۳چندی ز هوس باده پرستی کردم←شمارهٔ ۲۷۴هنگام جوانی به خدا پیر شدم←شمارهٔ ۲۷۵عمری به هوس گرد جهان گردیدم←شمارهٔ ۲۷۶یک چند گرفتار خطر گردیدم←شمارهٔ ۲۷۷من حسرت آب زندگانی نخورم←شمارهٔ ۲۷۸من حسرت آب زندگانی نخورم←شمارهٔ ۲۷۹با دیده سرخ و چهره زرد خوشم←شمارهٔ ۲۸۰از روز ازل عاشقی آموخت دلم←