خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بُوَد آیا که گلِ نو به چمن باز آیدگرد او بلبل شوریده به آواز آید
۲
راستی پردهٔ عشاق نگه دار آخرناخنت مطرب خوش بذله چو بر ساز آید
۳
خوش بُوَد مستی ایام جوانی و بهارخاصه آن لحظه که با عشق هم انباز آید
۴
نیست تغییر در انجام طلب عاشق راگر به پاکی به ره عشق از آغاز آید
صفحهٔ ۱ از ۴