خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه سلامت جهان آمده در سلامتشخون دو عالم ار خورد من نکنم ملامتش
۲
جلوه بباغ اگر کند تازه نهال قامتشسرو سهی زجا رود با همه استقامتش
۳
قصد هلاک و ترک سر سینه چاک و چشم ترگفتمت این بود پسر عاشقی و علامتش
۴
غمزه که خورد خون دل چون دهیش جواب اگرلعل لبت ببوسه ای می ندهد غرامتش
صفحهٔ ۱ از ۳