خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۶۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه اختر بود طالع در شب دوشکه با آن ماه رو بودم در آغوش
۲
به ترکستان رویش چی گیسوفتاده کاروانی دوش بر دوش
۳
مژه از ابروی مشکین کمانشعذر از خط زنگاری زره پوش
۴
من از آن لعل میگون سرخوش و مستحریفان از می و پیمانه مدهوش
صفحهٔ ۱ از ۳