خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشایدم چو دل از مهر یار برگیرمضرورتست کز اینجا ره سفر گیرم
۲
بچشم من شده شیراز تر چون کنعانبشیر کو که زیوسف از او خبر گیرم
۳
زدیده خواست سپردل بدفع تیر نظرکجا مجال که در پیش او سپر گیرم
۴
در آسمان محبت بسیر چون زحلمنه تیر کز نظری صاحب دگر دارم
صفحهٔ ۱ از ۴