خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۷۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایکه شد ما در فکرت پی وصف تو عقیمعقل در معرفت ذات تو چون رای سقیم
۲
سر من قابل فتراک کمند تو نبودلاجرم در سم گلگون تو کردم تسلیم
۳
مرغ شب گر بتواند صفت مهر منیرره سوی کنه کمال تو برد وهم حکیم
۴
غمزه از جا ببرد خلق و گرنه این کارناید از نرگس مکحول و زابروی و سیم
صفحهٔ ۱ از ۲