خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۹۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اصل ناپیدا و عکسی در میان افکنده‌ایکیمیا پنهان و غوغا در جهان افکنده‌ای
۲
گل شُدَت آیینه‌دارِ رنگ و بو در بوستانسوز از آن در عندلیب نغمه‌خوان افکنده‌ای
۳
بر ظهورت متفق قومی شده زاهل یقینقوم دیگر را به خفیه در گمان افکنده‌ای
۴
تا کنم حل بر حکیمان نقطه موهوم راگفت‌وگویی از دهانت در میان افکنده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳