خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۰۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای نَفس ، اگر از درِ معنی به در آیی،از صحبت ظاهر به حقیقت بگرایی
۲
عزلت بگزینی ز همه خلق چو عنقانه بلبل شیدا که به هر گل بسرایی
۳
آن روز نماید به تو رخ شاهد معنیکز کسوت صورت به حقیقت به در آیی
۴
چون میوه تو نیست به جز حسرت و حرمانگیرَم تو هم ، ای نخلِ محبّت به در آیی
صفحهٔ ۱ از ۲