خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۰۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی به خواب بدیدم که رو به من داریچه خوش بود که مجسم شود به بیداری
۲
وصف آن لب شیرین شکر به بار آوردوگرنه کی نی خامه کند شکرباری
۳
خراب کرد به یک غمزه ملک دل چشمتکشید زلف تو پرچم برای دلداری
۴
ز یاد خویش مبر هستیم تو ای ساقیدمی مباد که ما را به خود تو بگذاری
صفحهٔ ۱ از ۴