خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ببینمت که در پی آزردن منیتیغت بدست و بر سر عاشق نمیزنی
۲
مستغنی است حسن تو از وصف این و آنخورشید خود دلیل خود آمد بروشنی
۳
در راه باد زلف پریشان چه میکنیدلهای خستگان زچه هر سو پراکنی
۴
روزی گذر بکشته بیحاصلان بکنکاندوختیم بشوق تو ای برق خرمنی
صفحهٔ ۱ از ۴