خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۲۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبیبیا بیا که مرا اصل مایهٔ طربی
۲
بیار بوسه از آن لب به روزه‌دار وصالخوش است روزه گشودن به شرع از رطبی
۳
کنند با همه آلایش ار کرامت‌هاعجب مدار ز عشّاق کار بوالعجبی
۴
مرا حیات میسر نمی‌شود بی‌توکه همچو روح روانم تو در رگ عصبی
صفحهٔ ۱ از ۳