خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۲۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل به هرزه چند در این و آن زنیخود را به بوی دانه بهر دام افکنی
۲
آگه نه‌ای که سوزدت از شعله بال و پرپروانه‌وار خویش بهر شمع می‌زنی
۳
تا کی هوای بوسه ز نوشین‌لبان شهربر زخم خویش از چه نمک می‌پراکنی
۴
سوزیست بر سر تو ز شیرین چه کوهکننه بیستون که ریشه‌ات از تیشه می‌کَنی
صفحهٔ ۱ از ۳