خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از برای رونق وحدت به کثرت جای ماستعالم صورت به معنی جامهٔ دیبای ماست
۲
از حریم قرب، عمری شد که دور افتاده‌ایمهر کجا در بزم او خالی ست، آنجا جای ماست
۳
در تلاش مدعا، گر برنخیزد دور نیستخواب همچون دست مخمل باف، کار پای ماست
۴
این که می خندند [و] می گویند مستان در چمنجای می خالی ست، مطلب ساغر و مینای ماست
صفحهٔ ۱ از ۲