خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد ایامی که حسن اندیشهٔ ناموس داشتشمع را شرم از پر پروانه در فانوس داشت
۲
باده تنها کی توان خوردن، که بی‌هم‌صحبتانخضر بر لب آب و در زیر زبان افسوس داشت
۳
دوش مشغول خیالت بود در محفل دلمخلوتی در انجمن چون صورت فانوس داشت
۴
حاصل دنیا نبود آن سان که ما می‌خواستیمطفل، چشم بیضهٔ رنگینی از طاووس داشت
صفحهٔ ۱ از ۲