خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چراغان سینه ام از داغ عشق لاله رویان استز دل آهی که می خیزد مرا، دود چراغان است
۲
سرشک آتشین می جوشدم از چشم همچون شمعدرین مکتب پر پروانه طفلان را گلستان است
۳
حصار عافیت جز کنج تنهایی نمی باشدکه فانوس چراغ لاله دامان بیابان است
۴
متاعی هر که دارد، رو به این بازار می آردمحبت شهر و بر اطراف او عالم دهستان است
صفحهٔ ۱ از ۳