خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چه گوید ز بقا عمر سبکسر، باد استکشتیی را چه ثبات است که لنگر باد است
۲
دهر را مرکز خاکش همه نقشی ست بر آبتا ببینی فلکش هم گرهی بر باد است
۳
بلبلان پای کشیدند ز اطراف چمنمی رود آنکه درین باغ سراسر، باد است
۴
ناله غم می برد از دل، که گر از مهر کسیمی کند پاک غبار از رخ اخگر، باد است
صفحهٔ ۱ از ۲