خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهد همه عمرم به می ناب گذشته ستچون سبزه ی جو از سر من آب گذشته ست
۲
تا دامن دل رفته مرا چاک گریبانکارم ز رفوکاری احباب گذشته ست
۳
هر جرعه ی آبم به گلو تیغ گذاردتا باز چه در خاطر قصاب گذشته ست
۴
گردید تر آن چشم چو افتاد به اشکمچون آهوی صحرا که ز سیلاب گذشته ست
صفحهٔ ۱ از ۲