خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمعیم و زندگانی ما در گداز ماستپروانه ایم و سوختن خود نیاز ماست
۲
رسوا گذشته ایم ازین باغ چون بهارهر جا گلی شکفته ببینید، راز ماست
۳
گر می کنی به مذهب آزادگان عملبگشای دست بسته که شرط نماز ماست
۴
مهمان به خانه دیر چو ماند، عزیز نیستکوتاهی زمانه ز عمر دراز ماست
صفحهٔ ۱ از ۲