خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غنچه دلتنگ و لاله در خون استزین چمن برگ عیش بیرون است
۲
ز آشنایان ما درین گلشنسرو موزون و بید مجنون است
۳
نوحه بر حال خویش دارد سرواین چنین است هر که موزون است
۴
آسمانش به خاک زنده کندهر که مغرور زر چو قارون است
صفحهٔ ۱ از ۲