خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حاصل سوختگان در ره برق خطر استلشکری آفتش از مور و ملخ بیشتر است
۲
مگذران نوبت ما ساقی اگر شیفته ایمنیست این بیخودی از باده، ز جای دگر است
۳
داغ بر پیکرم افزون بود از جوهر تیغزخم بر سینه ی من بیش ز موج سپر است
۴
مکن اظهار پریشانی خود پیش کسیبخیه پیدا چو نباشد ز رفوگر هنر است
صفحهٔ ۱ از ۲