خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می بی منت اگر میل کنی، حیرانی ستجامه ی مفت اگر می طلبی، عریانی ست
۲
قصه ی افسر کیخسرو و تاج جمشیدبه سر خاک نشینان که مرصع خوانی ست
۳
آشنایی همه جا از ره نسبت خیزدمست را دوستی ابر ز تر دامانی ست
۴
با چنین کوتهی عمر، بیان نتوان کردقصه ی طول امل را، که سخن طولانی ست
صفحهٔ ۱ از ۳