خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار ما مونس بد و نیک استما چه دوریم و او چه نزدیک است
۲
دل من از خیال طره ی اوهمچو پای چراغ، تاریک است
۳
در سر کوی او یقینم شدکه فلک نیز از مفالیک است
۴
کشت قسمت مرا که بر دهقانآب باریک، رنج باریک است
صفحهٔ ۱ از ۲