خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن گل که توان حرفی ازان زد گل داغ استتا کی سخن لاله و گل، این چه دماغ است
۲
از داغ دلم فیض رسد سوختگان راپروانه کمربسته ی این پای چراغ است
۳
تندی مزاجم اثر عشق نهانی ستخار سر دیوار، نشان گل باغ است
۴
با لاله سخن زان رخ گلرنگ مگوییدبر حال خود او را بگذارید که داغ است
صفحهٔ ۱ از ۲