خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که فصل خوش روزگار نزدیک استزمان سیر گل و لاله زار نزدیک است
۲
فتاده ام به طلسم قفس، چه چاره کنمز باغ دورم و فصل بهار نزدیک است
۳
به حرف عشق، همین کوهکن بود امروزکه پاره ای سخن او به کار نزدیک است
۴
نوید دولت دنیا چنان بود کز مهردهند مژده به مجرم که دار نزدیک است
صفحهٔ ۱ از ۲