خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خطش دمید و به نازش نیاز من باقی ستهزار بوسه مرا پیش آن دهن باقی ست
۲
گل همیشه بهار پیاله می گویدخزان رسید و همان آب و رنگ من باقی ست
۳
ادای حق محبت تمام نتوان کردهزار جان دگر پیش کوهکن باقی ست
۴
حدیث درد دل من نمی شود آخرسخن نماند و مرا با تو صدسخن باقی ست
صفحهٔ ۱ از ۳