خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز عشقم به هر محفل افسانه ای ستز اشکم به هر گوشه ویرانه ای ست
۲
ز شمعی چمن را صبا مژده دادکه هر برگ گل، بال پروانه ای ست
۳
به صیادی افتاده کار دلمکه در دام او هر گره دانه ای ست
۴
به میخانه ای راهم افتاده استکه هر شیشه ی او پریخانه ای ست
صفحهٔ ۱ از ۲