خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خم زلفش دلم با آه و افغان بازگشتمدتی در هند بود، آخر پریشان بازگشت
۲
از غضب هرگاه زد بر گوشه ی ابرو گرهآهم از نزدیک لب، اشکم ز مژگان بازگشت
۳
از غریبی، دولتی باشد، اگر سوی وطنبار دیگر همچو عمر رفته بتوان بازگشت
۴
همچو مجنون کو رود از کوی لیلی ناامیددستم از دامان او سوی گریبان بازگشت
صفحهٔ ۱ از ۲