خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن دمی که لبم گردد آشنای قدحبه پای خم سر خود را نهم به جای قدح
۲
بنوش می که سری در جهان نمی بینمکه چون حباب بود خالی از هوای قدح
۳
به غیر حرف می از می کشان چه می خواهیکه در نماز نخوانند جز دعای قدح
۴
ز دل جفای ترا وصل عذرخواهی کردکه بوسه ی لب ساقی ست خونبهای قدح
صفحهٔ ۱ از ۲