خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زبان که یاد دل بوالفضول می‌آردسند به دعوی ملک نزول می‌آرد
۲
نصیب نیست مرا از شکفتگی که جهانچو غنچه‌ام ز گلستان ملول می‌آرد
۳
ز باغبان چو کسی شاخ سنبلی طلبدبه صد عزیزی موی رسول می‌آرد
۴
ز دست مطرب مجلس چو دف کنم فریادبرای نغمه‌ای از بس اصول می‌آرد!
صفحهٔ ۱ از ۲