خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند چون مرغ کسی بادیه پیما باشد؟زر ماهی ز سفر کردن دریا باشد
۲
سایه ی بال هما بستر آسایش نیستای خوش آن خواب که در سایه ی عنقا باشد
۳
محتسب چون به در میکده آید، گویدپیر میخانه که: خوش باشد، اگر جا باشد!
۴
شیخ حیف است که در حلقه ی مستان آیدبگذارید که در صومعه تنها باشد
صفحهٔ ۱ از ۳