خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زین چرخ ستمکشان نرستندهرچند که همچو برق جستند
۲
حرفی ز گشاد، قفل ما زددندان کلید را شکستند
۳
منگر به حقارت اهل دل راباری اینند هرچه هستند
۴
با رفعت قصر همت ماافلاک چو سقف خاک پستند
صفحهٔ ۱ از ۲