خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمرها رفت و نشد نام زلیخایی بلندیوسفی کو تا شود در مصر غوغایی بلند
۲
جان فشانی در هوای سروقد او خوش استخاک اگر بر سر کند کس، باری از جایی بلند
۳
بی نیازی بین که گر صد خلد از پیشم گذشتگردنم هرگز نشد بهر تماشایی بلند
۴
هر طرف دیوانه ای زنجیر خود را بگسلدگر چو ماه نو کند ابرو به ایمایی بلند
صفحهٔ ۱ از ۲