خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به غیر کار جفا آسمان نمی‌داندخموش باش که گردون زبان نمی‌داند
۲
به تنگنای جهانم ملال و عیش یکی‌ستکه مرغ بیضه بهار و خزان نمی‌داند
۳
ز لطف نیست مرا گر گذاشته‌ست به باغکه آشیان مرا باغبان نمی‌داند
۴
هما سلیم مرا خشک و ناتوان دیده‌ستهنوز لذت این استخوان نمی‌داند
صفحهٔ ۱ از ۱