خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قاصد، دیگر به تو کم می‌رسدنامه به مرغان حرم می‌رسد
۲
هر سخنانی که مرا در دل استبعضی از آن‌ها به قلم می‌رسد
۳
در ره شوقت ز پی رهرواننقش قدم در دو قدم می‌رسد
۴
ما و سفالین قدح خویشتندست که بر ساغر جم می‌رسد؟
صفحهٔ ۱ از ۲