خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ابر چشمم چون به عزم گریه دامان بشکندخنده در زیر لب گل های خندان بشکند
۲
خانه زاد عشقم، از آشوب دورانم چه باکموج را کشتی کی از آسیب طوفان بشکند
۳
عشق تأثیری ندارد در تو ای راحت پرستاز دل سخت تو ترسم تیغ مژگان بشکند
۴
این گلستان را ز بس آب لطافت داده اندرنگ گل از آفتاب روی خوبان بشکند
صفحهٔ ۱ از ۲