خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اضطراب شعله را داغم به گلخن می‌دهدپیچ و تاب رشته را زخمم به سوزن می‌دهد
۲
آسمان را سوخت برق آه من، اینش سزاستشعله را هرکس که جا در زیر دامن می‌دهد
۳
در دیار ماست از بس بدشگون اسباب کینهرکه دارد تیر و شمشیری، به دشمن می‌دهد
۴
بس که با تاریکی این خانه عادت کرده‌امچشم نگشایم که آن یادی ز روزن می‌دهد
صفحهٔ ۱ از ۲