خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبل ما ناله بر آهنگ غربت ساز کردباغ را چون بال خود برهم زد و پرواز کرد
۲
یوسف من! چشم پیران نیست تنها بر رهتشوق مکتوب تو طفلان را کبوترباز کرد!
۳
مطرب مجلس به زور نغمه آخر سرمه راهمچو خاکستر زبون شعله ی آواز کرد
۴
جوهر ذاتی ندارد احتیاج تربیتصورت آیینه را نقاش کی پرداز کرد
صفحهٔ ۱ از ۲