خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همچو مرغ از دست من پیمانهٔ مل می‌پرددامن گل از کفم چون بال بلبل می‌پرد
۲
سیر و پروازش اگر آشفته باشد دور نیستعندلیب این چمن بر بال سنبل می‌پرد
۳
دام صحبت تشنگان افکنده‌اند آنجا، ولیموج چون مرغابی آزاد از سر پل می‌پرد
۴
زحمت خود می‌دهد هرکس دل آزاری کندچوب گل ما می‌خوریم و ناخن گل می‌پرد
صفحهٔ ۱ از ۲