خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهار آمد که روی باغ را گلگون کندسوز را در رقص آرد، بید را مجنون کند
۲
کرد ظاهر غنچه ی گل را بهار از شاخسارهمچو طوطی کز قفس منقار را بیرون کند
۳
ضعف ما از قوت عشق است، کو صاحبدلیتا چو مو باریک گردد فکر این مضمون کند
۴
در گلستانی که چون من بلبلی شد نغمه سازباغبان را زاغ اگر چشمش بود، بیرون کند
صفحهٔ ۱ از ۲