خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارم دلی که پای ز هر گلشنی کشیدهر کس گلابی از گل و او دامنی کشید
۲
از داغ های سینه، فغان شکستگانهردم چو بانگ نی سری از روزنی کشید
۳
در راه شوق، بار تعلق وبال توستعیسی شنیده ای که چه از سوزنی کشید
۴
از کشتگان لاله، چمن بوی خون گرفتزان توسن بنفشه سر و گردنی کشید
صفحهٔ ۱ از ۲