خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون گل ز پاره ی دلم اسباب داده اندچون لاله ز آتش جگرم آب داده اند
۲
خواهد بهانه از پی خون ریختن، مگرتیغ ترا ز دیده ی من آب داده اند؟
۳
زحمت مکش که کس نتواند به جور کشتما را که سخت جانی سیماب داده اند
۴
قطع نظر ز طاعت حق، سجده کردنی ستاین طاق ابرویی که به محراب داده اند
صفحهٔ ۱ از ۲