خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورداین نغمه ندانم به چه آهنگ برآورد
۲
آخر هوس خنده ی بیهوده درین باغچون غنچه ام از ذوق دل تنگ برآورد
۳
پروانه ام و بایدم از قسمت نایابآتش ز پی سوختن از سنگ برآورد
۴
رحمی که ز شوق می وصل تو چو نرگسدر دست مرا جام تهی زنگ برآورد
صفحهٔ ۱ از ۲