خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه رنگ ها که ازین سیمتن شکسته شودچه عهدها که ازین دلشکن شکسته شود
۲
نصیب بود که چون شیشه، توبه را عمرینگاه دارم و در این چمن شکسته شود
۳
طلسم چرخ که عالم درو گرفتارندامید هست که در دست من شکسته شود
۴
به کودکی چو پدر دید طالعم را، گفتچه تیشه ها که ازین کوهکن شکسته شود
صفحهٔ ۱ از ۲