خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیغ بردار که چون حوصله بی تاب شودکشتن ما به تو دشوار چو سیماب شود
۲
می پرستان همه از آتش ما می سوزندروزن خانه ببندیم که مهتاب شود
۳
می به یادم مکن ای دوست به ساغر که مبادباده در جام تو چون آبله خوناب شود
۴
نیست بی مصلحتی ناله ی ما، می خواهیمبخت خود را نگذاریم که در خواب شود
صفحهٔ ۱ از ۲