خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل در طلب چه گوش به صوت درا کندمجنون عشق، رقص به آواز پا کند
۲
مست تو پابرهنه به دریا حباب واربر روی آب گردد و کسب هوا کند
۳
درویش عشق را ز قلم دست کوته استمشق شکستگی ز نی بوریا کند
۴
گریان به عالم آمد و نالان به خاک رفتچون کوه، سنگ تربت عاشق صدا کند
صفحهٔ ۱ از ۲